Akkoord, de tijd dat ik zelf de deur niet uitging zonder nagellak aan mijn vingers ligt weliswaar al een poosje achter de rug, maar nog steeds ben ik het type niet dat achterdochtig aan het fronsen gaat wanneer een man te kennen geeft zich voor zijn dagelijkse onderhoud niet te beperken tot een lik blauwe Nivea. Meer zelfs, zie ik een sterk besnorde jonge kerel die ervoor gekozen heeft een leuk stel laklederen knielaarzen te dragen onder helemaal niets anders dan een slip en blote bast, dan voel ik mij bijkans onbedwingbaar geneigd om de snuiter in kwestie mijn zegen te geven door instemmend Freddie Mercury te parafraseren met de woorden: 'I want to break free too, boy.'
Dat laatste overkwam mij trouwens zonet nog, toen ik bezig was 'Montero (Call me by your name)' te bekijken, de nieuwe clip van de genaamde Lil Nas X, van wie ik, net als zo'n beetje de volledige rest van de wereld, voor het eerst vernam in 2019, toen zijn 'Old town road' een enorme hit werd in de versie in duet met countryster Billy Ray Cyrus. Dat ik daarstraks naar 'Montero' aan het kijken en luisteren was, heeft daar verder echter niet veel mee te maken, want ik vond 'Old town road' maar een zeurderig deuntje, dat mij dan ook niet al te vaak tot meeneuriën heeft kunnen verleiden. Waarom dan toch naar 'Montero' geblikt?
Wel, dat kwam door de ophef die het filmpje sinds een drietal weken blijkbaar weet te veroorzaken bij conservatieve christenen. Die nemen flink aanstoot aan de 'satanische' videoclip van de zwarte homoseksuele beroemdheid. 'De Afro-Amerikaanse schrijfster Candace Owens,' las ik bijvoorbeeld in De Morgen, 'vindt dat "zwart Amerika hiermee op een achterstand wordt gehouden"'. Ik dus als een speer naar Youtube.
Het viel knap tegen, eerlijk gezegd. Wie dit staaltje overtrokken edelkitsch 'blasfemisch' of 'satanisch' vindt, moet dringend van de tweehonderdste verjaardag van Charles Baudelaire gebruikmaken om eens aan een kwade, malicieuze bloem of twee van de dichter te ruiken, of kan anders gewoon een doorsneeclipje van de jonge Madonna bekijken: hij gaat niet weten wat hij meemaakt. In 'Montero' vrijt Lil Nas X, in zijn laklaarzen dus, de van speelgoedhoorntjes voorziene duivel op, in wie andermaal, voor wie wat moeite doet, de zanger zelf valt te herkennen. Christus zelf, of God of wie dan ook, valt in deze hel voorts in geen velden of geen wegen te bespeuren. Vanwaar al die reuring dus?
Persoonlijk denk ik dat die in wezen minder is te wijten aan de religieuze symboliek in de clip, waarin ook nog een rolletje is weggelegd voor een oudtestamentisch slangenbeest, dan aan het feit dat Lil Nas X op zeker ogenblik begint te lapdancen en te twerken met de tronende duivel. Twerken, overigens, dat ongeveer neerkomt op applaudisseren met je achterwaarts gestoken billen, werd ooit een wereldwijde rage dankzij – wat een toeval, ja – de dochter van voornoemde Billy Ray Cyrus, Miley, die zich tijdens de uitreiking van de MTV Video Music Awards in 2013 diep vooroverboog teneinde haar hitsige bipsje niet mis te verstane draaiende bewegingen te laten maken tegen de gulp van zanger Robin Thicke aan. Sommige mensen vonden dat behalve smakeloos ook vrouwvernederend, en ik kan mij niet van het felle vermoeden ontdoen dat het echt choquante van de nieuwe Lil Nas X-clip in de ogen der protestaantekenaars rechtstreeks verbonden is aan het gegeven dat het hier geen vrouw maar wel een homoseksuele man betreft die al twerkend te werk gaat. Dát is het, vrees ik, wat tegen de borst stuit en de weerzin wekt, en onbedoeld zorgt de twerkende en lapdancende zanger er zelfs voor, zo zou je kunnen vrezen, naar analogie met wat Candace Owens stelde, dat homoseksualiteit eens te meer in een zedeloos, losbandig en verwerpelijk daglicht kan worden geplaatst. Onbedoeld, ik herhaal het, maar toch.
Dat mag – u zult dit met mij eens zijn – in geen geval gebeuren, zoals het evenmin een oplossing zou zijn, natuurlijk, om mensen als Lil Nas X, die zo formidabel goed in hun vel zitten en hun seksualiteit zo afgunstwekkend teugelloos weten te vieren, streng tot de orde te roepen. Daarom stel ik het volgende voor: in 2022, hoorde ik Erika Vlieghe zeggen, is het elke dag feest, en om voor eens en altijd aan de wereld duidelijk te maken dat de twerk een dans als een andere is, stel ik aan alle mannelijke heteroseksuele cisgenders voor van de gelegenheid gebruik te maken om op de dansvloer, komaan, op kruistocht te gaan met die krenten van hen. Gooi je kont toch niet altijd zo tegen de krib, nee: schudden met die billen maar, tegen je partners schoot! Twerken geblazen! Twerken voor de goede zaak!
Nog een maand of acht.